Test Ruffiera
Opracowany około 1940 roku przez francuskiego lekarza Jamesa-Edwarda Ruffiera (1875-1965) prosty test mierzy twoją adaptację do wysiłku oraz odnowę tętna na podstawie trzech pomiarów pulsu.
Autor: Jérémie NeubauerWydawca strony, od ponad 15 lat biega, trenuje CrossFit i na siłowni · protokół sprawdzony u źródeł dnia
O teście Ruffiera
Test Ruffiera szybko ocenia kondycję fizyczną na podstawie tętna przed krótkim, ale intensywnym wysiłkiem i po nim. Pozwala oszacować wydolność sercowo-naczyniową bez skomplikowanego sprzętu. James-Edward Ruffier, lekarz wyspecjalizowany w higienie fizycznej, opracował test w 1940 roku, gdy został mianowany lekarzem krajowego ośrodka instruktorów i sportowców w Antibes, gdzie poświęcił się ocenie sprawności fizycznej.
Jego wskaźnik sercowy został później podjęty i spopularyzowany przez Dicksona w artykule z 1950 roku, dając początek wersji znanej dziś jako test Ruffiera-Dicksona.
Jak działa test
Zasada polega na wykonaniu pełnych przysiadów w określonym czasie, a następnie zmierzeniu tętna w kilku momentach. Celem jest sprawdzenie, jak szybko serce wraca do normalnego stanu po wysiłku.
Kalkulator
Oblicz swój wskaźnik Ruffiera
Wpisz trzy wartości tętna (uderzenia na minutę): otrzymasz wskaźnik Ruffiera, ((P0 + P1 + P2) − 200) / 10, oraz wskaźnik Ruffiera-Dicksona, [(P1 − 70) + 2 × (P2 − P0)] / 10, każdy z własną skalą ocen.
Wskaźnik Ruffiera czy wskaźnik Ruffiera-Dicksona?
To główne źródło nieporozumień wokół tego testu: istnieją dwa wzory i nie dają one tego samego wyniku, choć oba opierają się na tych samych trzech pomiarach tętna.
Wskaźnik Ruffiera po prostu sumuje trzy wartości tętna:
Wskaźnik Ruffiera = (P0 + P1 + P2 − 200) / 10
Wskaźnik Ruffiera-Dicksona, zaproponowany przez Dicksona w 1950 roku, waży je inaczej: porównuje tętno wysiłkowe z wartością odniesienia 70 i nadaje podwójną wagę różnicy między tętnem po odpoczynku a tętnem spoczynkowym.
Wskaźnik Ruffiera-Dicksona = [(P1 − 70) + 2 × (P2 − P0)] / 10
Dickson chciał lepiej wyodrębnić jakość regeneracji. Praktyczna zasada jest prosta: wybierz jeden wzór i trzymaj się go. Porównywanie wskaźnika Ruffiera sprzed pół roku z dzisiejszym wskaźnikiem Ruffiera-Dicksona nie ma sensu.
Przykład obliczeń
Weźmy osobę, której tętno wynosi 60 w spoczynku (P0), 120 tuż po trzydziestu przysiadach (P1) i 80 minutę później (P2). Jej wskaźnik Ruffiera wynosi (60 + 120 + 80 − 200) / 10 = 6, czyli przeciętna adaptacja. Jej wskaźnik Ruffiera-Dicksona wynosi [(120 − 70) + 2 × (80 − 60)] / 10 = 9, czyli bardzo słaba adaptacja w skali Dicksona. Te same pomiary dają więc dwa wyniki i dwie interpretacje: dlatego zawsze trzeba podawać użyty wzór. Kalkulator powyżej liczy oba.
Skala ocen wskaźnika Ruffiera-Dicksona
W obu wzorach im niższy wskaźnik, tym lepsza adaptacja.
| Wskaźnik Ruffiera-Dicksona | Adaptacja do wysiłku |
|---|---|
| Poniżej 0 | Doskonała |
| Od 0 do 2 | Bardzo dobra |
| Od 2 do 4 | Dobra |
| Od 4 do 6 | Przeciętna |
| Od 6 do 8 | Słaba |
| Od 8 do 10 | Bardzo słaba |
| Powyżej 10 | Zła adaptacja |
Ta skala dotyczy wskaźnika Ruffiera-Dicksona. Nie stosuj jej do wskaźnika obliczonego prostym wzorem Ruffiera, który ma własną skalę interpretacji, przedstawioną niżej.
Wykonaj test samodzielnie
Potrzeba bardzo niewiele sprzętu:
- Stoper (lub dowolne urządzenie mierzące czas)
- Notatnik lub aplikacja do zapisywania wyników
- Płaska powierzchnia do wykonywania przysiadów
Protokół
Test w 6 krokach
- OdpoczynekUsiądź lub połóż się spokojnie na 5 minut, aby ustabilizować wyjściowe tętno.
- Pomiar spoczynkowy (P0)Zmierz puls przez 15 sekund i pomnóż wynik przez 4, aby uzyskać tętno spoczynkowe.
- 30 przysiadów w 45 sStojąc ze stopami rozstawionymi na około 20 cm, wykonaj w 45 sekund trzydzieści pełnych przysiadów w równym tempie, dotykając pośladkami pięt w dolnej fazie.
- Pomiar po wysiłku (P1)Natychmiast po wysiłku zmierz puls przez 15 sekund i pomnóż przez 4.
- 1 minuta odpoczynkuOdpoczywaj spokojnie przez jedną minutę.
- Pomiar odnowy (P2)Zmierz puls ostatni raz przez 15 sekund i pomnóż przez 4.
Normy referencyjne
Interpretacja wskaźnika
| Ocena | Wskaźnik Ruffiera |
|---|---|
| Bardzo dobra adaptacja | Wskaźnik < 0 |
| Dobra adaptacja | Od 0 do 5 |
| Przeciętna adaptacja | Od 5 do 10 |
| Niewystarczająca adaptacja | Od 10 do 15 |
| Zła adaptacja | Powyżej 15 |
Niski wskaźnik świadczy o dobrze wytrenowanym układzie sercowo-naczyniowym, który sprawnie się regeneruje. Wysoki wskaźnik może sugerować, że przydałaby się dodatkowa praca nad wydolnością. Ten test nie zastępuje pełnego badania lekarskiego.
Polecany sprzęt
Aby przeprowadzić test w dobrych warunkach
Linki afiliacyjne Amazon: jeśli kupisz, ta strona otrzyma prowizję bez dodatkowych kosztów dla ciebie.
Najczęściej zadawane pytania
FAQ
Czym jest test Ruffiera-Dicksona?
To ten sam protokół, trzydzieści przysiadów w 45 sekund i trzy pomiary tętna, z innym obliczeniem zaproponowanym przez Dicksona w 1950 roku: [(P1 − 70) + 2 × (P2 − P0)] / 10. Przywiązuje większą wagę do regeneracji i interpretuje się go według własnej skali.
Jaki wynik w teście Ruffiera jest dobry?
Wskaźnik Ruffiera poniżej 5 oznacza dobrą adaptację do wysiłku, a wskaźnik ujemny bardzo dobrą. Między 5 a 10 adaptacja jest przeciętna, powyżej 10 niewystarczająca, a powyżej 15 zła. Dla wskaźnika Ruffiera-Dicksona skala jest ostrzejsza: poniżej 4 oznacza dobrą adaptację.
Czy test Ruffiera zastępuje poradę lekarską?
Nie. To szybki i prosty wskaźnik terenowy, ale nie zastępuje pełnego badania lekarskiego. Skonsultuj się ze specjalistą opieki zdrowotnej, jeśli wyniki cię niepokoją.
O jakiej porze dnia wykonywać test?
Najlepiej zawsze o tej samej porze, unikając kofeiny i intensywnej aktywności fizycznej tuż przed testem, aby móc porównywać wyniki w czasie.
Czy test Ruffiera jest wiarygodną miarą kondycji?
Tak, jeśli chodzi o śledzenie trendu w czasie (poprawa lub pogorszenie odnowy tętna). Pozostaje jednak tylko uproszczonym wskaźnikiem i nie zastępuje pełnego badania kardiologicznego w razie wątpliwości.